Jezelf de toestemming geven om te mogen ontvouwen
Deze ochtend trok ik een kaart uit het deck De uitnodiging. De boodschap raakte me meteen: ontvouwen. Een zachte herinnering dat ik mag kiezen om me stap voor stap te openen, zoals een knop die zich langzaam ontvouwt, op haar eigen ritme. Geen haast, geen forceren. Gewoon toestaan dat zichtbaar wordt wat al die tijd in mij aanwezig was.
De voorbije week kwam ik in contact met meerdere kwetsbare delen in mezelf. Delen die ik vroeger misschien als lastig of beperkend zag, maar die ik nu herken als beschermers. Ze hebben me geholpen om me klein te houden, om mijn licht te dimmen, om voorzichtig te zijn in hoe ver ik me openstel naar de wereld. Niet vanuit afstand of superioriteit, maar juist vanuit een diep gekende ervaring van afwijzing.
Angst en onzekerheid lijken daarin hand in hand te gaan. En toch voelde ik, tijdens een innerlijke reis, hoe er iets wezenlijks verschoof. Alsof ik even mocht zien waar dat oude thema van afwijzing werkelijk geworteld ligt. In dat zien, in dat voelen, brak er iets open. Een laatste beschermingslaag rond mijn hart die zachtjes begon te wijken.
Mijn beschermers hadden en hebben hun plek. Ze dragen wijsheid en hebben me lang gediend. Maar ik voel ook dat er in mij een diepere laag leeft die zich wil laten zien. Niet luid, niet dwingend maar aanwezig, gedragen en waarachtig.
Een kracht die niet hoeft te bewijzen, maar die zacht kan bewegen. In mij, en misschien ook in de ander.
Zoals een bloem zich niet opent om gezien te worden, maar omdat het haar natuur is om te bloeien.
En daarin voel ik steeds helderder: ik heb geen toestemming van buitenaf nodig om deze beweging te maken. Erkenning en liefde van anderen zijn welkom, maar niet langer voorwaardelijk. Mijn ontvouwen mag bestaan, ook als het stil blijft rondom mij.
De voorbije maanden heb ik tijd genomen om te luisteren naar wat in mij vorm wilde krijgen. Mijn website is daar een uitdrukking van geworden, een plek waarin mijn innerlijke beweging zichtbaar wordt. Niet perfect, niet af, maar wel echt.
Vanuit een verlangen om te delen, om ruimte te bieden aan wie ook op zoek is naar heling en verbinding.
Ik voel dat ik nu klaar ben om naar mijn ziel te luisteren en om verder te stappen op dit pad. In overgave, in vertrouwen. Stap voor stap, op mijn eigen tempo.
Niet langer gericht op een eindpunt, maar op het bewandelen van de weg zelf.
En ergens diep vanbinnen leeft het weten dat ik daarin niet alleen ben.
Dat mijn voorouders en de wereld van spirit zachtjes met me meebewegen.
Dat ook zij deel zijn van mijn ontvouwen.
Mijn website is een plek geworden waar mijn innerlijke beweging zich verder mag ontvouwen, misschien raakt het ook iets in jouw proces.
Opmerkingen