Over mij

​

Ik ben geboren tussen twee werelden.
Kind van migranten. Geworteld in beweging.

 

De migratie ontwortelde mijn ouders, en zonder dat iemand het echt zag, ook mij.
Ik voelde me lang nergens helemaal thuis. Niet in de maatschappij. Niet in mijn gezin van herkomst en helemaal ook niet bij mezelf. Alsof ik er wel was, maar mijn plek niet volledig mocht (en kon) innemen.

 

Het verlies van mijn twee zusjes en mijn broertje sloeg diepe scheuren in onze familie.
Rouw werd stil gedragen. Niet gezien worden werd normaal.

 

Net in mijn peuterfase, waarin veilige hechting zo essentieel is om je als kind veilig te kunnen ontwikkelen, viel de emotionele bedding grotendeels weg. Mijn wereld werd daardoor onvoorspelbaar, en voor mijn jonge ziel ook onveilig.

 

In die fase van mijn leven leerde ik niet hoe ik me kon verbinden, maar wel hoe ik me staande kon houden.

Hoe ik dit alles kon overleven.

 

Door mijn gevoeligheid en sensitiviteit voelde ik feilloos aan wat er nodig was.
Ik werd de brave dochter. Paste me aan. Pleasde.
Ik richtte mijn voelsprieten naar buiten en verloor stukje bij beetje het contact met mijn eigen binnenwereld.

 

Niet voelen werd een vorm van bescherming.
Verantwoordelijkheid opnemen een manier om houvast te creëren in wat eigenlijk te groot was voor

een kinderziel. Ik droeg lasten die niet van mij waren.
Cijferde mezelf weg om erbij te kunnen horen, en om bestaansrecht te voelen.

 

En zo raakte ik, langzaam maar zeker, steeds verder verwijderd van mezelf.

 

Mijn professionele ontwikkeling liep lange tijd parallel aan dat overlevingsmechanisme. Ik deed wat logisch was. Wat erkend werd. Wat “wetenschappelijk bewezen” was. Ik vertrouwde op mijn hoofd, en werd er sterk in. Maar diep vanbinnen voelde ik dat ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt.

 

In 2011 werd ik ziek in het buitenland. Wat eerst tijdelijk leek, bleek mijn systeem dieper te hebben geraakt dan ik wilde erkennen. Voor het eerst in mijn leven vroeg mijn lichaam iets wat mijn hoofd niet kon oplossen.

 

Dat werd mijn kantelpunt.

 

Hoewel ik weinig voelde voor wat men de alternatieve weg noemt, kwam precies die weg op mijn pad. Niet vanuit overtuiging, maar vanuit noodzaak. En juist daar begon mijn echte herstel. Niet alleen lichamelijk, maar ook innerlijk.

 

Ik ontdekte dat ik mijn lichaam niet werkelijk bewoonde. Dat ik zonder het goed te beseffen was afgesneden van delen van mezelf. Het pad van systemisch werk, familieopstellingen en sjamanistisch werk brachten me weer in verbinding met ondergesneeuwd trauma, afgesplitste zielsdelen en de diepe invloed (ziekmakende loyaliteiten) van mijn familiesysteem.

 

De weg terug was geen rechte lijn.
Het was een afpellen. Een rouwen. Een toelaten.

Langzaam leerde ik weer vertrouwen op mijn voelen. Mijn lichaam bewonen. Mijn plek innemen.

En niet langer te verdwijnen om erbij te horen.

 

En toch voel ik diepe dankbaarheid voor mijn levensweg.
Want precies daarin werd mijn innerlijke goud zichtbaar.

 

Ja zeggen tegen mezelf.
En dat ‘ja’ vroeg van mij om op een dieper niveau te kiezen:

 

Ja tegen mijn ziel.
Ja tegen mijn pijn en de spiegels die het leven mij bracht.
Ja tegen mijn waarheid.
Ja tegen mijn lichaam.
Ja tegen mijn kwetsbaarheid én mijn kracht.

Ja tegen mijn wortels.

 

Ik ontdekte dat dé waarheid niet bestaat. Wat er wél is, is het recht van ieder mens om zijn of haar eigen waarheid te onderzoeken. Om trouw te zijn aan wat van binnen klopt , ook als anderen het niet begrijpen.

 

Mijn professionele ontwikkeling is sindsdien niet los te zien van mijn persoonlijke groei. Wat ik aanreik, heb ik zelf doorleefd. Opleidingen, levenservaringen en spirituele inzichten zijn geen losse elementen, maar verweven lagen van één pad.

 

En vanuit dat JA werd Ohana, 'zegjategenjezelf' geboren.

Ohana betekent voor mij: niemand wordt achtergelaten, vergeten of uitgesloten. Iedereen heeft een unieke plek in het geheel, niet meer en niet minder.

 

In mijn manier van werken creëren we samen een zachte, warme bedding waarin jij jouw verhaal, en bovenal jezelf mag ontmoeten. Een plek waar de vijf lagen van jouw zijn (lichaam, hoofd, hart, intuïtie en ziel) elkaar weer mogen vinden, en waar je niet langer hoeft te overleven, maar zachtjes kunt thuiskomen bij jezelf.

​