Over mij

 

​Ik ben geboren tussen twee werelden.
Kind van migranten. Geworteld in beweging.

 

De migratie ontwortelde mijn ouders en raakte, zonder dat iemand dat echt zag, ook iets in mij.

 

Lange tijd voelde ik me nergens helemaal thuis. Niet in de wereld rondom mij, niet helemaal binnen mijn gezin van herkomst en vooral ook niet in mezelf.

 

Alsof ik er wel was, maar mijn eigen plek nog niet werkelijk kon innemen.

 

In ons gezin waren er ook verliezen die diepe sporen nalieten. Het overlijden van mijn twee zusjes en mijn broertje bracht een verdriet met zich mee waarvoor nauwelijks woorden bestonden.

 

Rouw werd vooral stil gedragen.

 

Als gevoelig kind leerde ik daardoor al vroeg om te voelen wat er rondom mij nodig was. Ik paste me aan, werd de brave dochter en richtte mijn voelsprieten vooral naar buiten.

 

Dat hielp me om mijn weg te vinden, maar ergens onderweg verloor ik steeds meer het contact met mijn eigen binnenwereld.

 

Ik werd goed in sterk zijn.
In verantwoordelijkheid opnemen.
In doorgaan.

En minder goed in voelen wat ík nodig had.

​

Wanneer je lichaam je tot stilstand brengt

 

Ook in mijn professionele leven koos ik lange tijd voor wat logisch, vertrouwd en verklaarbaar was. Ik vertrouwde sterk op mijn hoofd en werd daar ook goed in.

 

Maar diep vanbinnen bleef er iets zoeken.

 

In 2011 werd ik ziek tijdens een verblijf in het buitenland. Wat eerst tijdelijk leek, bleek een kantelpunt te worden.

 

Voor het eerst vroeg mijn lichaam iets van mij wat ik niet kon bedenken, controleren of oplossen.

Ik moest leren luisteren.

 

Hoewel ik aanvankelijk weinig voelde voor wat vaak de alternatieve weg wordt genoemd, kwam precies die wereld op mijn pad. Niet omdat ik ernaar zocht, maar omdat mijn vertrouwde manier van verdergaan niet langer volstond.

 

Zo begon een andere reis.

 

Via systemisch werk, holistisch werk, familieopstellingen, het sjamanistische pad en uiteindelijk het lichaamsgericht traumawerk leerde ik mezelf op andere lagen kennen.

 

Ik begon te begrijpen hoe mijn geschiedenis en mijn familiesysteem in mij doorwerkten. Hoe sommige manieren waarop ik mezelf had leren beschermen ooit waardevol waren geweest, maar me tegelijkertijd verder van mezelf hadden gebracht.

 

En vooral: ik ontdekte hoe weinig ik mijn eigen lichaam werkelijk bewoonde.

​

De weg terug naar mezelf

 

Die weg was geen rechte lijn.

 

Het was een weg van afpellen, voelen, rouwen, ontmoeten en opnieuw leren vertrouwen.

 

Langzaam leerde ik mijn aandacht weer naar binnen te richten.

 

Mijn lichaam bewonen.
Luisteren naar mijn gevoel.
Mijn plek innemen.
Grenzen voelen.
En mezelf niet langer verlaten om ergens bij te mogen horen.

 

Vandaag voel ik diepe dankbaarheid voor de weg die ik heb afgelegd.

 

Niet omdat alles wat gebeurde nodig of gemakkelijk was, maar omdat ik onderweg iets terugvond wat lange tijd ondergesneeuwd was:

mezelf.

 

Daar kreeg Zeg ja tegen jezelf voor mij zijn werkelijke betekenis.

 

Ja zeggen tegen mezelf betekende niet dat alles ineens opgelost was. Het betekende dat ik mezelf steeds opnieuw leerde ontmoeten en meenemen.

​

Ja tegen mijn ziel.
Ja tegen mijn lichaam.
Ja tegen mijn kwetsbaarheid én mijn kracht.
Ja tegen mijn waarheid.
Ja tegen mijn wortels.
Ja tegen het leven dat van mij is.

 

Ik ontdekte ook dat dé waarheid niet bestaat.

 

Wat voor mij wel bestaat, is de uitnodiging om jouw eigen waarheid te onderzoeken. Om te leren luisteren naar wat vanbinnen klopt en onderscheid te maken tussen wat werkelijk van jou is en wat je onderweg bent gaan dragen.

​

Van mijn pad naar mijn werk

 

Mijn professionele ontwikkeling is vandaag niet meer los te zien van mijn persoonlijke weg.

 

Wat ik aanreik, ken ik niet alleen vanuit opleidingen of boeken. Veel ervan heb ik ook zelf van binnenuit leren kennen.

 

Mijn opleidingen, levenservaringen, systemische blik, lichaamsgerichte benadering en spirituele inzichten zijn voor mij geen afzonderlijke werelden. Ze zijn gaandeweg verschillende lagen geworden van één geheel.

 

En vanuit dat JA ontstond Ohana – Zeg ja tegen jezelf.

 

Ohana draagt voor mij de betekenis dat niemand wordt vergeten, achtergelaten of uitgesloten.

 

Iedereen heeft een eigen plek in het geheel.
Niet meer. Niet minder.

 

Dat is ook de bedding die ik in mijn werk wil bieden.

 

Een warme en veilige plek waarin jouw verhaal welkom is, maar waarin we vooral

ruimte maken om jou te ontmoeten.

 

Met je lichaam en je hoofd.
Je hart en je intuïtie.
En, wanneer dat bij jou past, ook je ziel.

 

Niet om iemand anders te worden.

Maar om steeds meer thuis te komen in alles wat je bent.

​

Fatima, de vrouw die het leven ontmoet.