De levensboom van Thuiskomen
- fatimaasabbane04
- 29 jun
- 4 minuten om te lezen
Soms ontstaat een inzicht niet in woorden, maar in een beeld.
De voorbije dagen tekende ik een boom. Niet zomaar een boom, maar een boom die langzaam mijn hele innerlijke reis begon te vertellen. Terwijl ik tekende, vielen de puzzelstukjes van de voorbije jaren één voor één op hun plaats.
Ik noem haar De levensboom van thuiskomen.
Voor mij staat de boom symbool voor de mens.
De wortels herinneren mij aan mijn familiesysteem, mijn voorouders en de bedding van waaruit het leven naar mij toe is gestroomd.
De stam staat voor mijn lichaam, mijn levensweg en mijn incarnatie hier op aarde.
In het hart van de boom tekende ik een blauwe spiraal. Zij verbeeldt mijn ziel. Niet als iets dat boven mij zweeft, maar als het levende hart van mijn bestaan. Van daaruit stroomt het leven door de hele boom.
Vanuit diezelfde spiraal lopen kleine spiralen door iedere tak. Dat beeld raakte mij diep. Want het liet mij zien dat mijn ziel nooit verdwenen is. Ook niet toen ik dacht haar kwijt te zijn. Elk deel van mijn innerlijke familie draagt nog steeds iets van haar in zich.
Toen besefte ik nog iets.
We dragen niet alleen een familiesysteem waaruit we geboren zijn. We dragen ook een innerlijke familie in onszelf.
Een speels kind.
Gekwetste kindsdelen.
Beschermers.
Ouderstemmen.
Een gezonde volwassene.
Een innerlijke getuige.
En in het midden onze ziel.
Jarenlang keek ik naar deze delen alsof sommige sterker moesten worden, andere moesten verdwijnen of eerst geheeld moesten zijn voordat ik werkelijk mezelf kon zijn.
Vandaag zie ik dat heel anders. Geen enkel deel is mijn vijand. Geen enkel deel is verkeerd.
Elk deel is ooit ontstaan vanuit liefde voor het leven. Niet om mij weg te houden van mijn ziel, maar juist om iets kostbaars van haar te beschermen totdat ik er zelf weer zorg voor kon dragen.
Misschien is heling daarom niet het verdwijnen van onze delen, maar het moment waarop onze innerlijke familie elkaar opnieuw leert ontmoeten. Waarin ieder deel zijn eigen plek krijgt en de verbinding zich stap voor stap mag herstellen.
De groene takken van mijn boom staan voor mijn speelse kind, mijn gezonde volwassene en mijn innerlijke getuige. Zij ondersteunen de groei.
De gele takken vertegenwoordigen mijn gekwetste kindsdelen. Niet afgesneden of buitengesloten, maar nog steeds verbonden met dezelfde levensboom.
De oranje takken zijn mijn beschermers. Ook zij horen erbij. Ze zijn niet ontstaan om mij tegen te werken, maar om iets kostbaars te beschermen.
De rode takken verbeelden mijn innerlijke ouderstemmen. Niet als vijanden, maar als delen die ooit vanuit hun eigen geschiedenis veiligheid probeerden te creëren.
In het midden zit een klein vogeltje. Voor mij symboliseert het de bezieling, de levensadem die altijd aanwezig is gebleven.
En buiten de boom vliegt een gele vogel. Als een stille getuige die de reis van bovenaf overziet en mij eraan herinnert dat er altijd een groter geheel bestaat dan wat ik op één moment kan zien.
Maar misschien zijn de bloemen wel het mooiste onderdeel van de boom.
Aanvankelijk tekende ik ze gewoon omdat ik de boom mooi vond. Later besefte ik dat het helemaal geen gewone bloemen waren. Ze werden de symbolen van de schatten die ieder deel al die tijd voor mijn ziel heeft bewaard.
Mijn beschermers bewaarden niet alleen mijn veiligheid, maar ook mijn moed.
Mijn gekwetste kindsdelen bewaarden mijn gevoeligheid, zachtheid en creativiteit.
Mijn innerlijke ouder bewaakte mijn doorzettingsvermogen.
Mijn speelse kind hield mijn verwondering levend.
De bloemen herinneren mij eraan dat heling niet alleen over pijn gaat.
Heling gaat ook over het terugvinden van de gaven die onderweg verborgen zijn geraakt. Steeds meer voel ik dat transformatie niet betekent dat we het oude moeten loslaten of weggooien. Wanneer je kleuren met elkaar mengt, verdwijnt de ene kleur niet om plaats te maken voor een andere. Er ontstaat een nieuwe kleur waarin alle oorspronkelijke kleuren nog steeds aanwezig zijn.
Zo ervaar ik vandaag ook innerlijke groei.
Mijn beschermers hoeven niet te verdwijnen.
Mijn gekwetste kindsdelen hoeven niet gerepareerd te worden.
Mijn verleden hoeft niet uitgewist te worden.
Alles mag zijn plek behouden.
Alles mag geëerd worden.
En precies daardoor kan er iets nieuws ontstaan.
Misschien is dat wel de diepste betekenis van thuiskomen.
Niet dat we iemand anders worden. Maar dat de verbinding tussen onze ziel, ons familiesysteem én onze innerlijke familie zich stap voor stap mag herstellen.
Voor mij staat de levensboom daarom symbool voor een eenvoudige maar diepe waarheid:
De ziel is nooit verdwenen. Haar licht stroomt door iedere tak van onze innerlijke familie. Wanneer de verbinding herstelt, brengt ieder deel de schat die het al die tijd heeft bewaard, liefdevol weer thuis naar de ziel.
En misschien is dat wel wat heling werkelijk is.
Niet het einde van een verhaal.
Maar het moment waarop alles weer deel mag worden van hetzelfde geheel.
Misschien is dat ook wat deze boom mij wilde vertellen. Dat sommige zaden tijd nodig hebben om te rijpen. De voorbije jaren groeide deze levensboom stilletjes in mij. Vanaf september 2026 mag ze haar eerste vruchten delen in mijn nieuwe cursus De Kringloop. Een plek waar de ziel, het familiesysteem en onze innerlijke familie elkaar opnieuw mogen ontmoeten. En als ik heel eerlijk ben, voelt het alsof ook ík daar opnieuw een beetje thuiskom.
Fatima
Systemische & Sjamanistische healer
Opmerkingen