Wat mag ik loslaten, en wat vraagt nog om vastgehouden te worden?
- fatimaasabbane04
- 5 mei
- 3 minuten om te lezen
Zoals ik al vaker heb gedeeld, toont het lichaam ons feilloos waar we naar mogen kijken.
Waar iets niet meer stroomt.
Waar iets gezien wil worden.
Of waar het leven ons uitnodigt om andere keuzes te maken.
Sinds enkele dagen voel ik opnieuw een lichamelijke klacht.
Op een plek die eerlijk gezegd, best vervelend is.
Het irriteert me.
En tegelijk herken ik het.
Het is al even geleden dat ik dit nog voelde, maar telkens het terugkomt, is het op momenten waarop ik mijn boosheid onderdruk.
Wanneer ik mijn irritatie en frustratie niet uitspreek om de ander niet te kwetsen.
Een oud patroon. Eentje dat diep in mij zit.
Eentje waar ik, als ik eerlijk ben ook best goed in ben geworden.
Het verdragen.
Het incasseren.
Het omgaan met ongemakkelijke situaties en mensen.
Als kind was ik immers meer afgestemd op de emoties van de ander dan op die van mezelf.
En in dat verdragen, zit ook dragen.
Lasten dragen.
Spanningen dragen.
Mensen dragen.
Soms voelt het alsof ik een soort menselijke muilezel ben, die alles op haar rug neemt, zonder te morren.
En dan stel ik mezelf de vraag: was ik als kind naïef?
Of zat er iets diepers in mij dat dit mogelijk maakte?
Een soort innerlijke kracht.
De mensen.
De natuur.
Het leven zelf.
Ik zeg wel eens dat ik geboren ben met een hoge “PK”.
Een soort innerlijke paardenkracht.
Maar wanneer ik daar dieper bij stilsta, raak ik ook iets anders aan.
Een oude angst.
Een oerangst die diep in mijn systeem zit.
Een angst die mijn kinderhart ooit heeft doen barsten.
Niet letterlijk, maar zo heeft het wel gevoeld.
Niet zozeer de angst dat mij iets zou overkomen, maar eerder een onverklaarbaar gevoel dat alles uit elkaar zou vallen.
En hoewel ik niet de oudste was, nam ik als kind toch veel verantwoordelijkheid op mij.
Alsof ik; door te zorgen, door te dragen de boel bijeen kon houden.
Alsof daar mijn veiligheid lag.
En mijn sensitiviteit maakte dat ik de onderstroom haarfijn aanvoelde.
Vanuit systemisch perspectief zie ik nu hoe vanzelfsprekend deze beweging was.
Een kind dat voelt dat het systeem wankelt, gaat dragen.
Niet omdat het moet, maar uit liefde.
Angst is nog steeds een thema in mijn leven.
En tegelijk voel ik ook hoe ik onderweg geholpen ben.
Sinds mijn twintigste heb ik vele helpers en beschermers gekend. En nog steeds.
Delen in mij die mij hebben geholpen om te groeien van een fragiel kind naar iemand die moediger is. Krachtiger.
Maar vandaag zie ik ook dat ik dit vaak heb gedaan vanuit mijn mannelijke energie.
Vanuit denken: zo moet het.
Vanuit doen: zo ga ik het oplossen.
En ook dat mag er zijn.
Blijkbaar had ik deze weg te gaan.
Want elke ervaring (zacht of hard) heeft mij iets geleerd.
En zonder deze beschermers had ik misschien nooit de moed ontwikkeld om mijn innerlijke draken aan te kijken.
Wanneer ik vandaag stilsta bij mijn lichaam, voel ik dat het mij iets anders vraagt.
Een nieuwe beweging.
Een uitnodiging om te kijken naar de spanning tussen vasthouden en loslaten.
Want het leven nodigt mij uit om los te laten, zelfs datgene waar ik van hou. Of waar ik aan gehecht ben.
En hoe meer ik mijn beschermers erken en eer,
hoe meer ik ook het kleine, angstige deel in mij voel.
Dat zachte, kwetsbare wezen, dat onder al die kracht verscholen zit.
En ja, eerlijk is eerlijk dat deel is soms echt een angsthaasje.
En dan komt de vraag:
Wat houd ik vast?
En wat laat ik los?
Misschien zou je zeggen: laat de angst los.
Maar vandaag voel ik iets anders.
Vandaag kies ik ervoor om mijn angst niet weg te duwen.
Maar haar vast te houden.
Zacht.
Liefdevol.
Omdat ik voel dat dit is wat mijn innerlijke kind nodig heeft.
En er is niemand die dat in mijn plaats kan doen.
Dus misschien is loslaten niet altijd de weg.
Misschien vraagt het leven soms eerst dat we leren vasthouden.
Niet uit kramp.
Maar uit zorg.
Uit aanwezigheid.
Ik voel dat ik in een seizoen zit waarin ik mezelf mag vasthouden.
Totdat alles in mij genoeg gezien en gevoeld is.
En dan komt het loslaten vanzelf.
Zoals alles in het leven een begin heeft, een midden en een einde.
Dus misschien is de vraag niet alleen: wat moet ik loslaten?
Maar ook: Wat mag ik nog even liefdevol vasthouden zodat het in mij kan helen?
Fatima, Systemisch en Sjamanistische healer
Opmerkingen