Jezelf in een ander licht leren zien
- fatimaasabbane04
- 27 apr
- 3 minuten om te lezen
Van overleven naar jezelf
Wanneer je stopt met aanpassen, kan je ziel weer thuiskomen
Steeds meer word ik mij bewust van de delen die met mij meereizen.
De identiteiten die ik ooit heb aangenomen.
Niet omdat ze mij tot last zijn.
Maar omdat ze mij gedragen hebben in een tijd waarin iets in mij kwetsbaar en fragiel was.
Er zijn stukken van mijn verleden waar ik lange tijd liever niet naar keek. Ze riepen schaamte op. Een rauwe, bijna verstikkende schaamte.
Want wie ben je als je diep vanbinnen gelooft dat je niets betekent in de ogen van een ander?
Vandaag kan ik daar anders naar kijken.
Ik begin te zien wat het mij gekost heeft om te overleven vanuit een bepaalde beweging.
Een beweging die mij veel heeft gebracht, maar waarvan de prijs was dat ik steeds verder van mezelf verwijderd raakte.
Ik versmolt met mijn mannelijke energie, de energie van doen, dragen, vooruitgaan.
Vanuit daar probeerde ik verandering te creëren.
In mezelf.
In mijn leven.
In de overtuiging dat als ik maar genoeg groeide, genoeg deed, genoeg werd het op een dag lichter zou voelen. Dat ik mij dan waardiger zou voelen.
En het gevoel van “goed genoeg” te zijn eindelijk eens diep van binnen zou kunnen .
voelen.
Maar leven vanuit die pool betekende ook dat ik voortdurend in beweging moest blijven.
Altijd bezig. Altijd gericht op buiten.
Op de ander. Op pleasen. Op afstemmen.
En zo verloor ik de voorbije 30 jaar stukje bij beetje, de verbinding met wie ik werkelijk echt ben. Met mijn eigen bedding.
Wanneer ik hier systemisch naar kijk, zie ik hoe vroeg deze beweging is ontstaan.
Als je als kind niet veilig bent ga je voelen.
Je leert intens te voelen omdat je voelsprieten constant aan staan. Je scant de omgeving. Je leer een ander goed te lezen.
Niet vanuit nieuwsgierigheid, maar vanuit noodzaak. Vanuit een diepe drang om veilig te blijven.
En ergens heeft dat mij ook geholpen.
Het hielp mij om snel te voelen wanneer ik mij moest terugtrekken. Wanneer ik mij moest aanpassen en wanneer ik mij moest beschermen.
Vanuit sjamanistisch perspectief zou je kunnen zeggen: delen van mijn ziel hebben zich aangepast om te kunnen blijven bestaan. Soms door naar voren te stappen. Soms door zich net terug te trekken. Maar altijd in dienst van overleving.
Vandaag raakte ik opnieuw iets in die laag, toen ik een filmpje zag van een jong aapje (Punch) dat verlaten werd door zijn moeder.
Steeds opnieuw zocht het verbinding. Steeds opnieuw werd het afgewezen.
En ondanks dat diepe verlangen naar nabijheid stond de angst om opnieuw gekwetst te worden op de voorgrond.
Dus leerde het om alleen te zijn. Om zichzelf te dragen.
Wat ooit een noodzakelijke overlevingsstrategie was werd tegelijk ook een patroon dat zich bleef herhalen. En in de onderstroom nodigde het precies datgene uit waar het zo bang voor was, afwijzing.
Het raakte mij. Omdat ik dat stuk herken.
En heel misschien herken jij het ook?
Wanneer je jezelf leert bekijken met mildere ogen verandert er iets.
Dan hoef je je verleden niet langer af te wijzen. Dan hoef je die delen van jezelf niet langer weg te duwen.
Dan kan je zien: dit was nodig.
Dit heeft mij geholpen om hier te komen.
En vandaag is er misschien meer veiligheid in jou en meer ruimte om terug te keren. Om te landen en om opnieuw in jezelf te ontdekken wat ooit ondergesneeuwd raakte.
Systemisch gezien neem je dan je plek weer in.
Sjamanistisch gezien haal je stukjes van je ziel terug naar huis.
En dat begint met jezelf ontmoeten.
Precies zoals je nu bent.
Niet meer.
Niet minder.
Met al je beschermingsmechanismen.
Met alles wat jou gevormd heeft.
En misschien komt er een dag waarop je voelt: ik mag gewoon mezelf zijn.
En tot die dag mag je oefenen.
Met vallen en opstaan.
Met zachter kijken.
En met thuiskomen in jezelf
Wees daarom mild voor jezelf en laat die zachtheid ook de ander raken.
Opmerkingen