Ga terug naar jouw plek.
- fatimaasabbane04
- 7 apr
- 3 minuten om te lezen
Vandaag mocht ik opnieuw getuige zijn van een bijzonder proces.
Elke sessie voelt als een stap in het onbekende. Zowel mijn cliënt als ik betreden het veld zonder verwachtingen. We laten los wat we denken te weten, en openen ons voor wat zich wil tonen.
Want dat is waar het voor mij om draait: dat iemand opnieuw in contact mag komen met haar onderstroom.
Wat leeft er in de diepte?
Wat vraagt om gezien te worden?
Wat mag gevoeld, toegelaten en uiteindelijk meegenomen worden in een beweging van heling?
Wat zich vandaag liet zien, was pijnlijk herkenbaar. Ook voor mij.
Wanneer je als kind aanvoelt dat je moeder overvraagd is; fysiek, emotioneel en/of mentaal ontstaat er vaak een stille, maar krachtige innerlijke beweging.
Een beweging van liefde. Van loyaliteit.
Je begint te dragen wat eigenlijk niet van jou is.
Alsof je zegt: “Ik help jou wel. Ik zorg wel voor jouw geluk.”
In die beweging ga je, bijna onmerkbaar, van je plek.
Je wordt de gever, terwijl je in wezen het kind bent.
En ergens diep vanbinnen leeft de hoop: als mama zich beter voelt, kan ze mij misschien weer zien.
Vanuit systemisch perspectief is dit zo begrijpelijk en tegelijk zo ontwrichtend.
De natuurlijke stroom raakt verstoord.
Waar een moeder hoort te geven en een kind te ontvangen, draait het om.
De moeder wordt (vaak onbewust) de ontvanger.
De dochter wordt de dragende kracht.
Ze maakt zichzelf groter dan haar moeder.
En komt daardoor, energetisch, op een plek terecht die niet de hare is, vaak zelfs op de plek van de grootmoeder.
In sjamanistische taal zou je kunnen zeggen: haar ziel neemt lasten op die niet bij haar horen, uit liefde voor het geheel.
Maar een kind dat blijft geven, kan niet meer ontvangen.
En precies daar ontstaat een leegte.
Het verlaten van je plek blijft nooit zonder gevolgen.
Niet voor jezelf.
En ook niet voor je kinderen.
Want wat niet bewust wordt aangekeken, leeft onbewust verder.
Patronen herhalen zich totdat iemand stopt.
Totdat iemand durft te kijken. Te voelen. En te buigen.
Want dat is waar de echte beweging begint.
Niet in het oplossen van het lot van je moeder.
Maar in het erkennen ervan.
In het diep vanbinnen kunnen zeggen: “Dit is jouw lot. En ik eer het.”
Tijdens de sessie kwam er een eenvoudig, maar confronterend moment. De vraag: wie is het belangrijkste in dit veld?
En zo vaak is dat niet zijzelf.
Maar wanneer ik haar vraag: “Zou jij willen dat jouw kinderen jouw lasten dragen?”
komt het antwoord helder. Voelbaar.
Nee.
En precies daar opent iets.
Want ineens wordt zichtbaar wat er werkelijk speelt.
Niet alleen in het hoofd, maar in het lichaam, in het veld, in de ziel.
Ook voor mij raakt dit elke keer opnieuw een diepere laag.
Dat onze enige plek, onze eigen plek is.
Dat we enkel ons eigen lot te dragen hebben.
En dat, wanneer we daar echt gaan staan, de stroom zich herstelt.
Van daaruit kunnen we ontvangen. En van daaruit kunnen we doorgeven op een zuivere manier.
Wanneer we onze essentie voeden, wordt vanzelf zichtbaar wat het leven van ons vraagt.
Niet vanuit dragen.
Maar vanuit zijn.
Kortom.
We hoeven het lot van onze ouders niet te dragen.
We mogen ervoor buigen.
En als we iets meenemen van onze voorouders, laat het dan hun kracht zijn.
Zo eren we hen.
Zonder hen te moeten redden.
En brengen we, stap voor stap,
de stroom weer terug naar waar ze hoort.
Fatima, Systemische & Sjamanistische healer
Opmerkingen