Een innerlijke buiging naar alle beschermers!

Hoewel het vandaag 1 april is, voelt wat zich in mij heeft voltrokken allesbehalve als een grap. Integendeel, het was een moment van diep ontwaken.

Vandaag drong het nog helderder tot mij door hoeveel jaren ik mij heb vereenzelvigd met aangeleerde rollen, met oude schema’s die ooit nodig waren om mij staande te houden. Alsof ik, net als Sneeuwwitje, ontwaakte uit een diepe, lange slaap. Een ontwaken waarin mijn ziel zich opnieuw lijkt te openen voor het leven, maar deze keer met meer bewustzijn, met meer aanwezigheid.

Wat zich daarin toonde, was zacht en tegelijkertijd onmiskenbaar helder:

het waren nooit mijn beschermers of verdedigers die mij weghielden van mijn kern.

Als getuige kon ik mij niet langer verschuilen achter die overtuiging.

Integendeel, zij waren er altijd voor mij.

Mijn innerlijke beschermers, mijn overlevingsdelen zij hebben mij gedragen, mij geleid, mij (letterlijk en figuurlijk) overeind gehouden op een weg die niet altijd zacht was.

En in dat besef ontstond er iets wezenlijks: een diepe, oprechte buiging.

Een buiging naar mijn verleden.

Naar mijn weg hier op aarde.

Naar alles wat is geweest.

Vanuit systemisch perspectief voelde ik hoe elke ervaring, elke beweging, een plek heeft in het grotere geheel van mijn leven.

Vanuit een sjamanistisch weten werd ik herinnerd aan de wijsheid van de ziel: dat niets verloren gaat, dat alles bijdraagt aan wie ik vandaag ben.

Daarin bestaat geen fout of goed.

Alleen ervaring. Alleen beweging.

Het leven nodigt mij steeds opnieuw uit om te kijken —naar dat wat beperkt, naar dat wat pijn doet —maar dan met mildheid.

Met zachte ogen leren kijken, het klinkt zo eenvoudig, en toch vraagt het in het dagelijks leven een voortdurende aanwezigheid. Want telkens weer laat ook die oordelende of veroordelende stem zich horen.

En ook daar zeg ik vandaag ja tegen.

Er hoeft niets.

Er moet niets weg.

Ik mag kiezen om elk deel in mij te ontmoeten, precies in wat het mij komt brengen.

Betekent dat dat ik elke impuls volg?

Zeker niet.

Maar door te oefenen in dit bewust aanwezig zijn, merk ik dat er iets verfijnt.

Dat er ruimte ontstaat.

Ruimte om te onderscheiden:

de stem van mijn ziel, zacht; gedragen, waarachtig

en de stem van mijn ego; vaak luider, beschermend, soms angstig.

En in dat onderscheid groeit iets kostbaars:

vrijheid.

bewustzijn.

en telkens opnieuw, een zacht en diep ja tegen mezelf.

En vanuit dit alles groeit er in mij een stille, gedragen wens dat elke ziel zich dit mag herinneren. 

Fatima, Systemisch & Sjamanistisch healer