Dit eindigt bij jou. Over kinderen die dragen, en vrouwen die terugkeren naar hun plek.
Deze ochtend waren we in een opstelling getuige van iets wat zo oud is als het leven zelf. Een kind dat van haar plek gaat.
Niet uit zwakte.
Maar uit liefde.
Een kind dat haar moeder wil redden.
Haar wil dragen. Om haar gelukkig te maken.
Elk mens groeit op vanuit die eerste verbinding: onze moeder. Zij is onze eerste liefde. De eerste bedding waarin we leren wat het betekent om mens te zijn, om te verbinden, om te voelen.
En vaak denken we dat tekorten pas ontstaan wanneer we geboren zijn, of later in onze kindertijd. Maar de onderstroom begint veel vroeger.
Wanneer een moeder tijdens de zwangerschap zelf veel draagt (verdriet, spanning, onverwerkt verleden) dan voelt een kind dat al. Zo fijn afgestemd zijn we.
Niet omdat een moeder tekortschiet.
Maar omdat ze door haar eigen (pijn)verhaal, mogelijks (emotioneel) niet beschikbaar kón zijn.
En waar geen bedding is, ontstaat een gemis.
Als kind ben je nog volledig open.
Je voelt alles.
Je voelsprieten registreren onrust, verdriet, angst, onveiligheid.
En vanuit een diepe, instinctieve loyaliteit ontstaat er een beweging:
“Ik help jou wel, mama.”
Niet bewust. Maar wel voelbaar in elke vezel van jouw kinderhart.
En zo begint het.
Je neemt op wat niet van jou is.
Je gaat dragen.
Je gaat zorgen.
En in die beweging ga je van je plek.
Je zegt ja tegen de ander en zachtjes, bijna onmerkbaar, zeg je nee tegen jezelf. En de prijs die jij hiervoor betaalt is hoog.
Je essentie schuift naar de achtergrond.
Je ziel past zich aan.
Je wordt de sterke.
De zorgende.
De pleaser.
Of iets anders.
Systemisch gezien draaien de rollen om.
Het kind gaat geven. De moeder gaat (onbewust) ontvangen.
En wanneer deze beweging lange tijd blijft bestaan, heeft dat diepgaande gevolgen.
Wat vaak onzichtbaar blijft, is dat een deel van jou (jou essentie) stopt met groeien.
Vanuit sjamanistisch perspectief zou je kunnen zeggen: een stukje van je ziel blijft achter.
Je wordt als kind als het ware naar voren getrokken in een energie van doen, dragen, beschermen, een meer mannelijke beweging.
Terwijl je natuurlijke stroom, het ontvangen, het zachte, het vrouwelijke geen ruimte meer krijgt. En zo raak je stukje bij beetje verder verwijderd van je voelen.
Tot er een moment komt waarop je merkt: ik kan niet meer echt voelen. Niet meer echt ontvangen. Niet meer echt uitreiken.
Wanneer je later zelf moeder wordt, kan dezelfde onderstroom zich opnieuw tonen.
Niet omdat je faalt, maar omdat het systeem zich wil herstellen.
Je kind voelt feilloos aan waar jouw plek niet volledig ingenomen is. Waar jij nog draagt wat niet van jou is. En vanuit diezelfde diepe liefde kan ook jouw kind de beweging maken om jou te willen redden.
En deze beweging gaat net zolang door totdat iemand (een traumageneratiebreker) stopt.
Totdat iemand bereid is om echt te kijken naar dat wat gezien wil worden in de onderstroom.
En daarin is het werken met opstellingen een groot geschenk, want een opstelling maakt zichtbaar waar delen van jouw ziel zijn achtergebleven. Waar iets ooit te veel was. Waar jij jezelf hebt moeten verlaten om te kunnen blijven verbinden (om te overleven).
Maar zien, echt zien vraagt moed.
Het vraagt dat je niet weggaat vluchten in verklaringen en/of oplossingen. Maar dat je in het hier en nu aanwezig blijft. Ook wanneer er onaangename gevoelens opkomen van angst. Verdriet. Boosheid. Of pure overweldiging (paniekaanval).
Dat je blijft. Kijkt. Voelt (ook al voel je heel lang nog niets).
Totdat je vanbinnen uit een beweging voelt opkomen en je vanuit je hart kan zeggen: “Ik zie je.”
Zelfs wanneer dat jonge deel van jou nog niet klaar lijkt te zijn om jou terug te ontvangen.
Zelfs wanneer het pijn doet.
Wat ik zelf keer op keer ervaar, in mijn eigen proces en in het begeleiden van anderen, is hoe moeilijk het is om echt te blijven zien, zeker wanneer we geraakt worden.
Ons hoofd neemt het over. Onze verhalen worden luid.
En toch, wij kijken vandaag als volwassene naar een jong, verlaten deel van onszelf.
En vandaag, kunnen we haar wel zelf geven wat toen ontbrak.
We kunnen dragen wat toen te zwaar was.
We kunnen aanwezig blijven waar we vroeger moesten verdwijnen.
We kunnen een veilige bedding aanbieden door er gewoon simpelweg met onze innerlijke en uiterlijke aandacht aanwezig en beschikbaar te leren zijn voor het gekwetste kindsdeel in onszelf.
En ja, dat vraagt moed.
Want werkelijk kijken, betekent ook opnieuw voelen.
Niet om het verleden te herhalen, maar omdat wat nooit gevoeld mocht worden, ook niet kan helen.
Er is maar één iemand die jouw achtergelaten zielsdeel kan thuishalen.
En dat ben jij.
Stap voor stap. In jouw tempo.
En elke kleine beweging naar binnen, is een beweging naar heelheid.
Een terugkeer naar jezelf.
En onthou, je hoeft dit pad niet alleen te bewandelen.
Fatima, Systemische & Sjamanistische Healer
Opmerkingen