De waarde die je jezelf toekent
- fatimaasabbane04
- 4 mei
- 3 minuten om te lezen
Ik betrap mezelf nog vaak op het gevoel van onwaardig zijn.
Een hardnekkig gevoel, alsof het diepe wortels heeft.
Verstandelijk weet ik dat ik niemands goedkeuring nodig heb om mezelf te zijn.
En toch speelt dit innerlijke verhaal zich telkens opnieuw af.
Soms luid en overweldigend.
Dan weer stil op de achtergrond.
Lange tijd heb ik geprobeerd om dit gevoel te onderdrukken.
Door mijn best te doen om een ‘goed’ mens te worden.
Alsof wie ik in wezen was niet goed genoeg was.
Wanneer ik daar nu naar terugkijk, zie ik geen “slecht” mens.
Ik ontmoet een klein meisje.
Verlegen.
Timide.
Onzeker.
Een meisje dat amper sprak.
Dat zich anders voelde.
Een buitenbeentje.
Alsof ‘anders zijn’ al in mijn wortels zat.
En ja, ik kan daar redenen voor benoemen.
Mijn zus, die vaak als de betere dochter werd gezien.
De strenge normen thuis.
De geladenheid rond het vrouw-zijn.
Maar wanneer ik er systemisch naar kijk, voel ik dat het verder reikt dan alleen mijn verhaal.
Deze lading, leeft ook in de vrouwen die mij zijn voorgegaan.
Mijn moeder.
Mijn grootmoeder.
En de vrouwen voor hen.
Hoe ver zou dit teruggaan in mijn lijn?
En kan het zijn dat wat ik vandaag voel, ontspringt uit een diepere bron die via mij zichtbaar wil worden?
Ik heb al zoveel geprobeerd om van dit gevoel weg te komen.
En wat mij opvalt:
wanneer ik alleen ben, is het rustiger.
Maar in contact met anderen komt het sterk naar voren.
Alsof er iets in mij blijft zoeken naar bevestiging.
Zie je mij?
Kan jij mij zeggen dat ik ertoe doe?
En telkens opnieuw ontmoet ik dat kleine kind in mij.
Zo verlangend.
Zo behoeftig.
En soms ook radeloos.
Gaat dit ooit weg?
Ga ik mij ooit vrij en ontspannen kunnen voelen in verbinding met een ander?
Wat voor velen niet zichtbaar is, is dat er ook een ander deel in mij leeft.
Een deel dat sterk lijkt.
Zelfverzekerd.
Maar ook dat is een overlevingsstrategie.
Een manier die ik heb geleerd om mijn angst te beheersen.
Om te bevriezen.
Om te onderdrukken.
Vandaag kan ik zien dat dit thema van eigenwaarde dieper ligt dan ik met mijn hoofd kan begrijpen.
En wanneer de wortels diep zitten, vraagt het tijd en zachtheid.
Ik struikel er nog steeds over.
Maar het voelt anders.
Zachter.
Minder beklemmend.
Alsof er meer ruimte komt om dit deel van mij te ontmoeten met mildheid.
Ik ben niet onwaardig.
Ik draag een gedachte van onwaardig zijn.
En die gedachte zet een hele beweging in gang in mij.
En steeds vaker kan ik, vanuit mijn hart, zeggen:
Dankjewel.
Dankjewel dat je je toont.
Dat je mij laat voelen waar nog iets gezien wil worden.
Dat je mij laat zien dat er nog wortels zijn die aandacht vragen.
Vanuit een sjamanistisch perspectief zou je kunnen zeggen:
delen in mij dragen nog oude overtuigingen, oude pijn en oude verhalen.
En ik ben degene die daar vandaag bewustzijn op mag brengen.
Ik voel dat er een dag komt waarop de wortels van zelfliefde diep verankerd zijn in mijn systeem.
Tot die tijd blijf ik oefenen.
Blijf ik kijken.
Blijf ik voelen.
En deins ik niet langer terug wanneer het leven mij spiegelt.
Want zolang er spiegeling is, weet ik
dat er nog iets in mij leeft
dat gezien wil worden.
En dat is geen fout.
Maar een uitnodiging.
Om mezelf,
laag voor laag,
weer thuis te brengen.
Fatima Systemisch en Sjamanistisch healer
Opmerkingen