De ontmoeting met de vele kindsdelen in mezelf
Lange tijd worstelde ik met het gevoel niet helemaal heel te zijn. Alsof er stukjes in mij ontbraken. Delen die ik nog moest terugvinden of aanvullen, omdat het leven mij niet genoeg kostbaars had meegegeven.
Maar vandaag voel ik steeds meer dat dit gevoel niet betekent dat er iets mis is met mij. Het betekent alleen dat ik ooit geleerd heb om bepaalde delen van mezelf te bedekken.
Zoals een puzzel pas volledig wordt wanneer alle stukjes hun plek mogen innemen, zo verlangt ook onze binnenwereld ernaar om weer heel te worden.
De voorbije weken (mede door een opdracht binnen mijn opleiding) ben ik mij nog bewuster geworden van de vele delen die in mij leven.
Niet één deel.
Maar verschillende kindsdelen.
Delen die zich ooit hebben afgesplitst.
Die zich hebben verstopt.
Die ondergesneeuwd zijn geraakt.
En ook delen die net heel sterk aanwezig zijn.
Ik merk hoe er stemmen in mij leven die ik diep heb verinnerlijkt.
Een veeleisende stem.
Een bestraffende stem.
Het kwetsbare kind.
Het boze kind.
Mijn onthechte beschermer.
De perfectionistische overcontroleerder.
De aandacht- en erkenningzoeker.
En daarin hoor ik zowel iets van mijn vader als van mijn moeder terug.
Die stemmen verdwijnen niet zomaar. Ze zijn er elke dag.
Soms luid en overheersend.
Soms meer als achtergrondruis.
Maar ook mijn innerlijke kind laat zich horen.
En eerlijk, haar stem kan hard zijn.
Verwijtend.
Afwijzend.
Ze voelt zich vaak geen liefde waard.
Wanneer ze naar mij kijkt, ziet ze eerst wat er mis is.
En telkens opnieuw schrik ik ervan hoe luid die innerlijke negativiteit soms aanwezig kan zijn, terwijl ik mezelf bewust niet als een negatief mens ervaar.
Wat mij ook raakt, is dat die woede zich niet richt naar anderen.
Ze richt zich naar binnen.
Naar mijzelf.
Vanuit systemisch perspectief begrijp ik vandaag beter dat juist die delen die vroeger geen ruimte kregen, nu het luidst aanwezig zijn. Een opeenstapeling van lang ingehouden verdriet, angst, boosheid, schaamte en onmacht.
En misschien worden die stemmen net zo sterk omdat ik er zo lang van ben weggelopen.
Omdat ik ze kwijt wilde.
Wegduwen.
Afschudden.
Verbeteren
Maar hoe harder ik rende, hoe harder ze mij leken achterna te komen.
Vanuit sjamanistisch perspectief voelt het alsof bepaalde delen van mijn ziel zo lang hebben gewacht om eindelijk gezien te worden, dat ze vandaag niet langer stil kunnen blijven.
En ik besef ook:
wat je geen ruimte geeft, gaat vaak nog harder roepen.
Voor nu voel ik dat het voldoende is om te beseffen dat ik méér ben dan al mijn kindsdelen samen.
Mijn ziel is nooit beschadigd geweest. Ze is en blijft heel.
En misschien vraagt heling niet dat ik bepaalde delen wegmaak, maar dat ik leer om elk deel in mij liefdevol te ontmoeten.
Ook de delen die ik moeilijk vind.
De delen waar ik mij voor schaam.
De delen die ik liever niet zie.
Want ook zij dragen een verhaal.
Een bescherming.
Een pijn.
Hoe dit pad zich verder zal ontvouwen, weet ik nog niet helemaal.
Maar het leven zal mij dat wel tonen.
En voor nu is het een zacht maar bewust JA tegenover elk deel in mij.
Ik ben wakker.
En misschien is dat wel het mooiste wat ik vandaag kan voelen: dat er naast al die kindsdelen ook steeds meer verbinding ontstaat met mijn blije kind en met mijn gezonde volwassene.
Het deel in mij dat kan dragen zonder zichzelf te verliezen. Dat kan voelen zonder overspoeld te raken. Dat met zachtheid aanwezig kan blijven bij alles wat zich toont.
En misschien is dat wat heling werkelijk is: niet het verdwijnen van onze delen, maar het opnieuw thuiskomen bij onszelf.
Fatima, Systemisch en sjamanistische healer
(bovenal healer van mezelf)
Opmerkingen